วันนี้จิง ๆ ไม่ได้ว่างซักเท่าไหร่หรอก แต่เหนื่อยๆ อ่ะเลยพักสักหน่อย  ตอนนี้หนังล่าสุดที่ดูมาก็ 5 แพร่ง ตอนแรกหน้ากลัวมากๆๆๆๆๆๆ กลัวจิง ๆ ที่เหลือก็เลยชิวเลย ช่วงนี้เหนื่อยมากเลย อยากพักผ่อน นอนสบาย ๆ แต่มีเรื่องต้องเคลียร์เยอะเหมือนกัน อยากไปเที่ยวแบบสบาย ๆ ชิว ๆ อ่ะ  แต่มันเหนื่อยกว่าจะไปไหนได้  สงสัยต้องรอจิตตกกว่านี้สักหน่อย ช่วงนี้พอมีเวลาก็มาคิดถึงบางเรื่องที่ตลอดเวลามันไม่เคยอยู่ในหัวเราเลยอ่ะ  แต่ตอนนี้มันกลับมา สงสัยว่า แก่แล้ว เลยต้องมานั่งคิดอะไรเก่า ๆ มีคำถามมากมายที่ไม่เคยได้ตอบ ทั้งกับตัวเองและคนรอบข้าง กลัวว่าถ้าตอบไปจึง ๆ มันจะเป็นอย่างไร สถานการณื คนรับฟัง ตัวเราเอง มันจะอยู่ในสภาพไหนจะดีขึ้นหรือแย่ลงกว่าเดิม แต่มันคงจะไม่น่าจะมีประเด็นลำบากใจอย่างนั้นหรอก เพราะว่าเราทำตัวหายไปจากทุกคน จากปัญหา มันก็คงจะไม่มีใครคิดจะรื้อขึ้นมา  คิดว่าบางทีการตัดขาดเอง มันก็ลำบากใจและก็แย่นะ แต่พยายามที่จะไปสร้างปัญหา เราก็มานั่งเศร้าคิดไปว่า ตอนนี้จะเป็นยังงัย คิดยังงัย ยังจำเราได้มั้ย เฮ้อ ตัวเองบ่นมาขนาดนี้ยังเหนื่อยเลยอ่ะ แต่คิดว่าสักวันเราคงมีโอกาสได้พบ และเคลียร์ทุกอย่างมันน่าจะดีขึ้น ไม่ว่าผลที่ออกมามันจะเป็นอย่างไร แต่มันคงจบเรื่องนี้สำหรับเราซะที คำถามก็คือ แล้วมันจะนานแค่ไหนล่ะ กว่าที่เราจะเจอกัน มันจะยังมีโอกาสมั้ย เรายังอยู่บนดลกใบเดียวกันหรือเปล่า ประเทศเดียวกันมั้ย ทำไมมันถึงไม่มีเรื่องบังเอญ อย่างที่อยากให้เกิดขึ้นเลยล่ะ เฮ้อ มันเศร้านะเนี่ย  ตอนนี้บ่นแค่นี้ล่ะ  เรื่องอื่น ๆ ที่อยู่ในความสนใจ ตอนนี้ไม่มีมากกว่าเรื่องนี้หรอก  จบแล้ว...................รักที่ให้มาเหนื่อยล้ามามากมาย คงยอมต้องปล่อยไป ถึงเธอดีเพียงใด ชั้นคงไม่เข้าไปสนใจ แม้อยากจะกอดเธอขนาดไหน แหละในวันนี้ ชั้นคงต้องยอมปล่อยมือที่รักเธอ ออกมาเพื่อกอดตัวเอง....(เพลง : ปล่อยวาง Playground) ก็จำได้แค่นี้อ่ะ ถ้าจำเพลงนี้ได้ก็มาต่อให้จบทีนะ  แบบว่ามันนานเลยลืม